Witte boompjes



Duizenden boompjes langs de route Kigali-Gitarama zijn dezer dagen wit geschilderd. En toen de witte verf kennelijk op was, werd de kwast in roze gedoopt. Dikke bomen maar zelfs vingerdunne twijgjes hebben een lik verf gekregen. Het lijkt op een actie voor verkeersveiligheid: de wegen in Rwanda zijn uiteraard onverlicht, dus ‘s nachts baan je je een weg door het aardedonker.

witte boompjes als feestelijke omlijsting van de weg Kigali-Gitarama.

witte boompjes als feestelijke omlijsting van de weg Kigali-Gitarama.

Maar de witactie heeft daar helemaal niets mee te maken. Vandaag, 4 juli, is het Bevrijdingsdag in Rwanda. Deze dag wordt gevierd dat op 4 juli 1994 de RPF onder leiding van de toenmalige guerrillaleider – tegenwoordig president – Kigali innamen, daarmee een einde maakten aan de gruwelijkheden van de genocide en het land dus bevrijdde.

Het wit op de boompjes symboliseert die vrijheid. Elders in het land zijn vrolijke vaantjes aangebracht, gescheurde reepjes katoen, rondom plantsoenen en ander groen in de drie kleuren van het land: blauw, geel, groen. Die driekleur heeft Kagame geïntroduceerd, voorheen was de driekleur immers zwart, rood, geel. Net zoals een nieuw volkslied, een nieuwe naam voor de nationale luchthaven, nieuwbouw in Kigali, een nieuwe tweede taal (Engels), een nieuwe politiek (geen ethnieën meer, maar iedereen is Banyarwanda, oftewel Rwandees in plaats van Hutu of Tutsi): alles is nieuw in dit land.

Ik heb altijd het vermoeden dat Kagame en de zijnen het land inrichten, zoals hun ouders dat hadden willen doen als ze bij de onafhankelijkheid in 1962 nog de macht hadden gehad, die ze in de eeuwen daarvoor hadden bezeten. Maar die ze in 1959 door een combinatie van Hutu-revolutie en opportunistische Belgen zijn kwijtgeraakt.

witte boompjes als feestelijke omlijsting van de weg Kigali-Gitarama.de toekomstige koning van Rwanda bij de koningshut in Nyanza.

witte boompjes als feestelijke omlijsting van de weg Kigali-Gitarama.de toekomstige koning van Rwanda bij de koningshut in Nyanza.

Goed, witte boompjes dus langs de weg van Kigali-Gitarama. In de afgelopen twee weken is die weg helemaal schoongeveegd en vervolgens voorzien van tientallen politiecontroles: er mag geen auto met pech meer stil staan, iedereen moet vlotjes doorrijden. Vandaag, 4 juli, komt president Kagame naar Gitarama om Bevrijdingsdag te vieren. De route naar de feestplek moet schoon en leeg zijn: wie er rondhangt en rijdt wordt door nietsontziende Republikeinse Gardisten lettterlijk van de weg geslagen.

Waarom in Gitarama en niet in Kigali? Omdat in Gitarama het stadion ligt waar in 1962 de onafhankelijkheid is uitgeroepen en gevierd. Dat stadion wordt voor dit soort speciale feestelijke gelegenheden gebruikt. Dus werd deze stad weken van tevoren al gebombardeerd door een uitgebreide security: overal politie, overal geheime agenten. De laatsten vielen vooal op omdat niemand ze kende. In een land waar iedereen iedereen kent valt een onbekende al snel op en omdat die geheime agenten zo geheim waren dat ze onbekend waren, waren ze daarmee dus bekend.

Iedereen in Gitarama moet in het stadion verschijnen. Het kan niet zo zijn dat de president het Bevrijdingsfeestje in zijn eentje viert. Dus vanmorgen in alle vroegte zijn alle mensen uit de wijd eomgeving door geheime agenten en ander politioneel spul uit hun legerstedes gehaald en naar het stadion gedirigeerd. Daar mogen mensen urenlang in de brandende zon kijken en luisteren naar speeches, defilés en ander feestgedruis maar dan wel zonder gedruis. De president hield een toespraak waarin hij het volk opriep om hard te werken voor de ontwikkeling van Rwanda en hekelde hij de Franse en de Spaanse rechters die hem van oorlogsmisdaden beschuldigen. De twee magistraten hebben onafhankelijk van elkaar onderzoek gedaan naar de aanslag op het vliegtuig waarbij Habyraimana de dood vond en waarna de genocide begon. Volgens zowel de Franse als de Spaanse rechter zal Kagame achter die aanslag. Het zit de huidige leider van het land kennelijk behoorlijk dwars, want in de voorbije vijf maanden laat hij geen gelegenheid voorbij gaan om de twee Europese rechters te hekelen, overigens zonder daarbij concreet aan te geven wat hem nnu zo stoort. Met andere woorden, om bewijsmateriaal aan te dragen waaruit blijkt dat de twee rechters het bij het verkeerde eind hebben.

De rest van de bevolking neemt een vrije dag en wacht de dag van morgen af. Die is ook belangrijk, dan ben ik namelijk jarig.




Comments

No comments posted

Your comment


ANTI-SPAM:






Overview